mm 9 7.4

Verstrengeld.

Bij aankomst hem in beslag nemen. Met een cape en haarzelf, die bulkatten. Daarna die beeldentuin, de glazen entree. Binnen de het interieur met die zacht vlammende kolommen. Licht dat met hem ging spelen, zijn handen veranderde van koel naar warm. Vrouwen in een zithoek daarmee bezig, hem doorlichtend. Waarmee hij zich al gevangenwist.

Ishma die hem bij de hand resoluut de kring in van koel spottende ogen introk. Van onbestemde leeftijden. Tijdens hun achtervolging al ervaren hoe deze Spartaanse regio ze op kwaliteit en duurzaam hield. Kinderen voegden zich nu ook bij het gezelschap. Ook nieuwsgierig naar zijn entree. Met rituelen van hier en daar een knuffel. Om daarna ook deel te nemen aan het proces van taxatie.

‘Hij ziet er vermoeid en verwgend uit, Ishma,’ concludeerde na wat geroezemoes een van de vrouwen. ‘Breng hem naar z’n appartement.’ Om zich beter consumeerbaar op te maken, begreep hij.

Een druk tegen zijn elleboog maakte duidelijk dat hij zijn gastvrouw weer te volgen had. Naar de lift, die als een bloem van glas op een metalen stang al naar beneden kwam.

Zijn verblijf voor de komende tijd was op bovenste verdieping. Het raam van de zithoek bood zicht op de tuin, een licht glooiend grasveld. Met tegen geschoren ligusters drie statige figuren van brons. Elk met een goudglanzend fier omhoog gestoken lans. Met onder de piek een vaantje dat door de wind rond tolde. Die sloom en ieder op een eigen ritme bewogen. Tot ze ineens hem als het ware samen in een gelijk ritme toeknikten. Vier keer. Op de klok in de kamer zag hij dat vier uur was. Deze wachters hielden dus ook de tijd in de gaten, en wie weet wat nog meer? Hij zich bespied voelend een stap terug zette. Scheppingen van Ishma wist hijj. Hij zou dus uiterst voorzichtig moeten opereren. Elke fout kon fataal zijn.

Weer op de klok kijkend bleek dat hij zich kwartier had laten hypnotiseren door die deinende spionnen. Terwijl hij over een uur beneden werd verwacht. Vluchtig verkende hij het appartement. Ook op verrassingen zoals ook hij had gepland.

In een kast hing keurig zijn over de buis verzonden kleding. De zitkamer had de gebruikelijke gemakken. De slaapkamer met een bed voor twee. Ze hadden hem riant gehuisvest. Mannen vertroetelen een bekend recept om ze te optimaliseren. Vaak waren deze gastverblijven erotisch getint met prenten en kleuren. Hierlag het accent op comfort. Aan de wandentwee tableaus die hij zelf kon invullen. Hij kon aangeven wat hij waar was. Verder prenten van de omgeving, Van zonovergoten  duinen, machtige wolkenluchten, het Haf met wadden, de zee in drie stemmingen. Vaan wat zij dus waard waren. In deze visies geboren en getogen zijn en dan elders nooit meer kunnen aarden. Zich daarmee ook steeds meer geborgen voelend op zijn nieuwe stek.

Meldde zich een stevige trek. Zijn keukenblok bleek daarin te voorzien. Potten met paddenstoelen in gelei, gemarineerde vis en gekonfijte vruchten, diverse kaasjes, worsten, pasteitjes, noten, een lade met broodjes.. De knop ‘dranken’ opende een kleine bar met wijn. Terwijl het bad vol liep probeerde hij een witte en een paté. Eenmaal in het schuimende water vergat hij haast zijn opdracht. Hier viel heel veel te genieten.

Voorlopig was hij onder de hoede van Ishma. Estrice en hesta waren naar iets onverwacht zakelijks. Hadden uiteraard de eerste rechten. Die de anderen duidelijk respecteren. Met hem alllen wilden praten. Over zijn horst met alleen mannen. Met veel gevoel voor discour. Vreemde maar took wel heel prettige vrouwen.

Verfrist en met zorg gekleed was hij ze tegemoet getreden. De kinderen weer met een waterval van vragen. Moest vertellen over zijn avonturen in de bergen, hoe zijn adelaarsnest eruit zag, of  er ook adelaars waren. Terwijl hij zijn best deed op boeiend te antwoorden keken andere ogen weer kritisch toe hoe hij dit verhoor onderging.

De maaltijd vooral van wat ze in de natuur verzamelden, kweekten en vingen. Verteld dat hij op zijn horst de keuken deed alles willen weten over zijn recepten. Moest hij hier mee aan de gang. Zeggen hoe alles hem smaakte. En wat hij niet lekker vond. Alles vooral gezond. ‘Goed bereid maar kan beter’. Mocht hij bewijzen. En dat hij de op de horst gebruikelijke wijn miste. Met alcohol waren ze voorzichtig. Hij zou moeten afkikken.

Daarmee uiteenzettingen over hoe ze hun conditie optimaliseerden. Met onder andere rennen en klauteren over die aan kabels hangende paden en trappen de lucht in. Vrij willen zijn van het aardse.

De eerste kennismaking leek zo redelijk succesvol. Eindigde met hij zou wel moe zijn en zich op zijn plek boven mogen terugtrekken. Met daar de verleiding van wijn, en iets te veel. En de beleving van zich hier al thuis voelen.

De volgende ochtend vroeg op om zich buiten te hervinden. De omgeving te verkennen. Ishma ook op die hem dat verbood . Hij zou niet de eerste zijn die hier dan verdween. Ze zou hem begeleiden. Het weer met zon en droog en wind verfrissend. Na een uur over paden door begroeiing en over stuifduinen de zee. Door harde wind met hoge golven brekend op een breed strand met platen en geulen. ‘Een kust in opbouw,’ vertelde Ishma. Met zand en slip van eens Europa slopende rivieren. Op deze banken constant in beweging. Daardoor verraderlijk gevaarlijk. ‘Daar te makkelijk over denken deed je nooit lang. Nu nog veilig omdat de eb de zandbanken vast trekt De vloed die waarop je net nog stevig stond veranderde in drijfzand. Hier moest je weten wanneer je waar kon lopen en tot hoever. ‘Daarom wilde ik beslist met je mee. We willen je nog niet kwijt.’ ‘Jij beheerst al de gevaren?’ Als antwoord ging ze hem voor naar de zee. ‘Heerlijke golven om je te laten masseren. Nu nog te koud voor je. Of ben je wel wat gewend?’ Toen hij aanstalten maakte zich te ontkleden maakte ze echter bezwaar. ‘Burton, we moeten weer terug. De vloed komt zo. En tot aan de duinen kunnen we nu nog net halen’. Hier dus ook op de tijd letten. Hij moest weer denken aan haar deinende beelden. Zij was hier thuis en daarmee de baas.

Wel een waarnaar het het prettig luisteren was. Van deze vrouw viel veel te leren. De weg terug werd haast een verhoor. Jullie op die horst in de bergen, Of het alleen de bergsport was die ze bezig hield? ‘n. Nadenken over ons bestaan en doel’ had hij gemompeld. Moest wat zeggen maar niet te veel. Kon zijn missie misschien verraden. ‘Nakaarten over jullie zwerftochten?’ Ze bleef aanhouden. ‘Chiavel vheeft het niet zo op met vrouwen. Omringd zich graag met mannen die in zijn voor zijn verhaal. Ken je verleden en plan van daaruit je toekomst. Dat is vooral zijn thema’. ‘Waarom die toekomst en hoe? Wat mankeert er aan ons heden? Zijn jullie daar ontevreden mee?’ Eeen vraag die hiij probeerde te v ermijden door te vertellen dat hij van die horst weg wilde.

Het werd als een discour met Kervin. Samen op één noemer zien te komen. Beleefd als iets van verstrengeling met elkaar. Nu vooral met haar, Gevangen worden door haar woorden en daarmee de taal waarin haar roedel leefde. Waarover ze vertelde. Waarin hij ook best zou willen zijn. De terugtocht door de duinen werd zo helemaal in die geest. Over hun hier en nu en vooral daarmee creatief bezig willen zijn als een gezamenlijke noemer. Vooral toen ze even hadden genoten van de zon in de luwte in een duinpan. En daarboven de zang van een leeuwerik.

Daarna teven spannend toen ze al pratend verdwaalden in een ven. Waar ze met natte voeten uitkwamen. Rn werden geteisterd door een hagelbui. Ook het weer hier hield je heerlijk bij de les. Die hij dreigde te vergeten.

‘Dat rijke verleden. Dat wij hebben afgerond. Daarmee

materieel een vrije dans op de melodieën van de natuurwetten. Van dat mysterie uur nul van de schepping. Onze verstrengeling daarmee met ons denken en bedenken’. Het werd filosofisch. ‘Heb even tijd nodig omdit allemaalte begrijpen’. ‘Valt ook niet te begrijpen, Burton’.

Waarna ze over Heta begon. ta begon. ‘Is gespecialiseerd in onze materiële verlenging en daarmee er zijn. Met materiële middelen en en de programmering van ons brein. Waarmee we immers mens zijn. Een immaterieel fenomeen. Het filter daarvan dat we kunnen bekijken met een leeskeppel. Daar weet Estice weer alles van. Hesta die geloft in het heil van een schrijfkeppel. Bij Scholing in ontwikkeling. Wat je moet leren daarmee in je brein latenschrijven. Met AI en daarmee alles en naar de laatste stand van wetenschappen. Samenlevingen, het saemn alles doen dan op een zo hoog mogelijke noemer. Waarmee Estrice grote problemen heeft. De fakkeldragers, voorgangers, doorgeleerden ervan die daar vooral van profiteren, Dan te machtig kunnen worden. Gaan bepalen met wat en hoe we geschreven worden. Die tien procent nu al bepalend voor ons samn leven. Waarmee ook het paar procent geniale nog extremer wordt. Het eens voor dat fatale verantwoordelijke Deed Burton aan Chiavel denken

‘Bij Hesta kun je ook terecht voor de de taal die bij je past, gezien je aanleg en talenten. Je er mee te programmeren met zo’n kap in ontwikkeling ziet zok helemaal zitten. Bijvoorbeeld snel en op hoog niveau piano eren spelen. Waarmee die evolutie door ons heen een nieuwe dimansie krijgt. Met uiteraard grotere verschillen. Al aan de orde bij mannen die niet zo nodig mee hoeven te doen en zich daarom geestelijke v verwaarlozen, En gevrlijk kunnen worden. Vandaar mijn katten’.

‘Wij mannen leven in een voltooid verleden’.Als soort aan het uitsterven’. ‘Niet zo somber, Burton. Als soort de bron voor weer een nieuwe. Krijgen qe mensen in ein eindeloos veel soorten. Is elk mens is al een soort apart, een uniek moment.’

Werd het ineens spannend, begon Ishma nweer over Estrice. ‘ ‘Zij denkt al te weten hoe de evolutie verder gaat. Wil ze me nog niets over vertellen, Moest ze eerst nog beter uitwerken. Zou Ishma zo maar even uit de doeken doen waarnaar zij op zoek waren? Nee dus maar wel dat ze iets geheim hield.

Ze hadden achter elkaar moeten lopen door een dal met stekelig duindoorn. Ook daarna bleef ze peinzend voor zich uit staren. Kennelijk had ze een onderwerp aangesneden dat ook haar dwars zat.

Tot ze iweer begon. ‘De meest effectieve materiële verlenging is die met de medemens. Elkaar weten toe te voegen, de grondslag van elke gemeenschap. Vroeger met het vanzelfsprekende van slavernij, horigen, de werkende klasse. Nu naa r ons wereldwijd discour. En dat wel zo moest blijven.

Daarna zette ze er meteen stevig de pas in. Het was al laat. Daarna was het zowat looppas geworden en stokte de conversatie.

Een vrouw waarmee hij nu al verstrengeld raakte. Waarmee je wij wilde zijn, zoals met Kervin? Ze had een hele dag aan hem besteed. Had hem dat waard gevonden. Terwijl ze naar haar verhalen een druk bestaan had. Ze had alles willen weten van de horst en waar ze zich druk over maakten. Ze bleek Verna te kennen, en daarmee al de verhalen van Kervin? Waarom hij weg wilde? Wat hij had met Estrice die hem zonodig weer wilde zien. verliefdheid? Wat het even was geweest. Bedwelming dje als zwerver moest zien te beheersen bezien er dan zijn voor velen. ‘Even een vonk en waarom ik graag gekomen ben’. Haar ogen die verraadden dat ze hem niet gekoofde.

Ze had in hem geinvvvesteerd. Dat was duidelijk. Maar waarom? Het voelde als aas aan een haak om een vis te vangen.